KUTADG-U BİLİG’E GİDEN YOLDA

Sabahın ilk ışıkları. Saat sekiz daha güneş ışıkları hissedilmiyor. Pencereden dışarı baktığımda ağır bir sis beyaz bir örtü gibi etrafı kaplamış etrafı. Sokaklarda akşam yağan karla karışık yağmurun arkasında hafif toprak kokusu ağır sise rağmen o güzel kokusunu hissettiriyor. Çantamı sırtıma alıp yola koyuluyorum. Bir süre Karadeniz de yağmurdan sonra havayı saran toprağın kokusunu hatırlıyorum. Caddeye çıkıp dolmuşa binip ‘Manas’ Üniversitesinin Cal kampusünde fotoğrafçılık dersi hocam ve arkadaşlarımla buluşacağım.

Saat 9:30 gelmekte fakat daha güneş kapalı bulutlar arkasında yüzünü göstermek için yer aramakta. Cal bölgesi şehir merkezine göre daha soguk. Burada yerleşim okadar gelişmiş değil. Otobüs dokuz yarımda iletişim fakültesi önünde olacaktı. Fakat bazı nedenlerden dolayı biraz gecikti. Hava şartları iyi olsaydı durağımız Çontaş olacaktı. Fakat bozuk hava şartlarından dolayı yolumuzu Burana’ya  Yusuf Has Hacibin doğduğu yere çeviriyoruz.

GAZETELERE DÜŞMAN İLETİŞİMCİLER

Milliyet gazetesi bir süredir gençleşmeye çalışıyor, birtakım hamleler yapıyor. Malum üzerlerinde ölü toprağı var, yazarlarının yaş ortalaması 80 civarında. En gençleri Hasan Cemal, en yaşlıları Çetin Altan. Doğal olarak da dünyanın en sıkıcı gazetesi olmaya adaylar ve Sedat Ergin kimseyi kırmadan, kimseyi yerinden oynatmadan gazeteye biraz nefes aldırmaya çalışıyor. Bunun bir ayağı perşembe günleri verilen yeni bir ek. Her hafta değişik bir iletişim fakültesi hazırlıyor, ben bu hafta Ege Üniversitesi’nin yaptıklarına denk geldim. Medyanın içinde yer alıp medya eleştirisi yapmaya çalışan biri olarak bu ek beni Türk medyasının hali pür mealiyle ilgili iyimser kıldı, üniversiteler açısından da bir o kadar üzüldüm.

Naomi Klein, çok tartışılan “No Logo” kitabında üniversiteleri günümüzde şirketlerin etkilerinin neredeyse hiç olmadığı ve özgür tartışmanın yeşerebildiği belki de tek alan olarak tanımlıyor. Bu bakımdan da akademinin “yarı kutsal” özelliği olduğunun da altını çiziyor.